Όταν οι Sepultura διασκευάζουν Massive Attack, τίποτα κακό δεν μπορεί να συμβεί.

Αν ρωτήσετε σε ποιόν αρέσουν οι διασκευές τραγουδιών, θα είμαι από τους πρώτους που θα σηκώσουν το χέρι τους. Μου αρέσει μια φρέσκια ματιά πάνω σε ένα οποιοδήποτε τραγούδι κι ας είναι και αποτυχημένη. Από το πόσο επιτυχημένη είναι εξαρτάται απλώς το πόσες φορές θα την ξανακούσω. Τι συνέβη λοιπόν όταν οι Sepultura αποφάσισουν να διασκευάσουν έναν ΥΜΝΟ όπως το Angel των Massive Attack; Κατάφεραν να μετατρέψουν έναν trip-hop ύμνο σε metal trip-hop ύμνο! Epic! Και με βάση αυτά που έγραψα στην αρχή, με βάση τον δικό μου τρόπο να δείχνω πόσο πετυχημένη θεωρώ μια διασκευή, θα πω πως εδώ και λίγη ώρα βάζω το τραγούδι στο repeat με το volume και το μπάσο του subwoofer να δυναμώνουν συνεχώς...

Εδώ

Ομολογώ πως ένα σοκ το έπαθα όταν άνοιξα το blog μετά από πολλούς πολλούς μήνες και είδα ότι το τελευταίο μου ποστ ήταν πριν από 1 χρόνο... 21/12/11 wow!!! Έχουν αλλάξει τα πάντα. Και δεν εννοώ μόνο στη ζωή μου, αλλά και εδώ. Κυριολεκτικά "εδώ"! Εδώ που γράφω τώρα το layout είναι εντελώς αλλαγμένο. Διαφορετικά κουμπάκια τριγύρω από το κείμενο που εμφανίζεται σιγά σιγά μπροστά μου και μπροστά σας. Τολμώ να πω πως με μια πρώτη ματιά οι αλλαγές στο "περιβάλλον" είναι όμορφες. Πιο clean cut.
Υπάρχει όμως ένα πράγμα που διαπιστώνω πως δεν έχει αλλάξει και μπορώ να υποθέσω ότι δεν θα αλλάξει. Η "αίσθηση" που σου αφήνει το να κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή και να "χτίζεις" το ποστ σου, να αφήνεσαι στις λέξεις, παραμένει γλυκιά. Ακόμη κι αν μιλάμε για 1 ποστ το χρόνο και όχι κάθε μέρα όπως κάποτε. Ο blogger hopkins υπάρχει 7 χρόνια τώρα. Είτε γράφει πολύ είτε ελάχιστα ως καθόλου.

10/03/2011

27/01/2011 (part 2)

27/01/2011 (part 1)

Stupid little violin

"Το βλέμμα σου είναι ένας ωκεανός που θέλω να με πνίξει.
Η ανάσα σου το αλκοόλ που με μεθάει όταν χάνομαι μέσα σου.
Η φωνή σου με ταξιδεύει καθώς βυθίζομαι στην αγκαλιά σου
και το χάδι σου απλώνεται πάνω μου, σα δροσερή καλοκαιρινή βροχή.

Κάθε λεπτό μακριά σου είναι χαμένος χρόνος.
Ρολόγια... ΣΤΟΠ!"

13/01/2011

9/12/2010

Τρού λάβ γουέιτς;

Είναι από τα τραγούδια που σε κάνουν να νιώθεις ερωτευμένος ενώ δεν είσαι...

18/11/2010

4/11/2010

29/10/2010

21/10/2010

...my heart breaks...

ten spiders crawl
on my walls
i guess that's all
it's just an ordinary day

i don't know when
we'll meet again
i guess it'll be
in an ordinary place

chorus:
if my heart breaks
will you pick it up
and put in a plastic box
if my heart fails
will you set it straight
and will you be there if i call
i still got you on speed dial

so beautiful
the lines you draw
and the lines that makes up
your ordinary face

through the day
and into the night
through this life
in an ordinary way

ρίπ

Παραδομένος από καιρό στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού μου
με μια τελευταία μάχη για φως,
χαμένη κι αυτή,
ξυπνάω από τη νάρκωση μου
για να αντικρίσω τη λέξη "ελπίδα" χαραγμένη πάνω στο μάρμαρο.

Ξανά εκεί

Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα γόνατα της και αφέθηκε στη μουσική που άκουγε από τ' ακουστικά. Μεμιάς ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε από τριγύρω. Έμεινε μόνο η εικόνα της σχεδόν γυμνής πλάτης της (το κορδόνι του μαγιό... μια γαλάζια γραμμή...) να κρύβει ένα μέρος από το δάσος και τον ουρανό, και ο ήχος της θάλασσας. Χάθηκε μες στις σκέψεις της. Χάθηκε μες στις σκέψεις μου.

"Έχω ποθήσει μακριά να φύγω" - Ντύλαν Τόμας

"Έχω ποθήσει μακριά να φύγω
απ' το σύρσιμο του ξεδεμένου ψέματος
και απ' του παλιού τρόμου τη διαρκή κραυγή
μεγαλώνοντας πιο τρομερός καθώς η μέρα
φεύγει πάνω απ' το λόφο στο θαλάσσιο βυθό.
Έχω ποθήσει μακριά να φύγω
απ' την επανάληψη των χαιρετισμών,
γιατί υπάρχουν στον αέρα τα φαντάσματα
και στοιχειωμένοι ήχοι στο χαρτί
και οι κεραυνοί των κλήσεων και των σημειώσεων.

Έχω ποθήσει μακριά να φύγω, όμως φοβάμαι,
λίγη ζωή ακόμη αξόδευτη μήπως εκτιναχθεί
απ' το παλιό ψέμα που καίγεται το πάτωμα
και στον αέρα σπάζοντας μισότυφλο μ' αφήσει.
Ούτε απ΄της νύχτας τον αρχαίο πανικό,
το χώρισμα καπέλου απ΄τα μαλλιά,
τα χείλη κολλημένα στ' ακουστικό
θα έπεφτα απ΄ του θανάτου το φτερό.
Απ' αυτά δεν θα νοιαζόμουν να πεθάνω,
μισά συμβάσεις και ψέματα τ' άλλα μισά."

Μου φαίνεται βουνό...

Θεέ μου...

Αν ήμουν εκεί, στο τελευταίο τρίλεπτο που η κατάσταση ξεφεύγει δεν θα ήμουν καλά. Δεν θα ήμουν καθόλου καλά...

Wake up...

Οι Stateless είναι λατρεία. Από το Leeds με ένα cd εδώ και λίγα χρόνια που εμφανίστηκαν, αλλά αρκεί. Χμμμ... Στην πραγματικότητα δεν έχω να γράψω κάτι σχετικό με αυτούς. Δηλαδή εντάξει έχω, αλλά δεν έχω ανάγκη τώρα να γράψω για κάτι τέτοιο. Οκ, είναι από το Leeds, έχουν βγάλει ένα cd που γαμάει, έχω καμιά διετία που περιμένω να βγάλουν το δεύτερο, η εκτέλεση αυτή του bloodstream είναι ηδονική και εύκολα με οδηγεί στην παράνοια, αυτά. Ένιωσα όμως ότι κάτι άλλο θα ήθελα να γράψω. Κάτι από "ανάλαφρο..." μεριά και γιατί όχι και κάτι από "we sit..." πλευρά σιγά σιγά. Συγνώμη για όποιον τα διαβάζει αυτά και δεν καταλαβαίνει τι εννοώ. Με τα ανάλαφρα και τα we sit. Ήθελα απλώς να πω σε όποιους έχουν ξεμείνει από εκείνες τις (χρυσές :Ρ) εποχές να με παρακολουθούν ακόμα, πως ίσως, επαναλαμβάνω και τονίζω το ΙΣΩΣ, ο hopkins να επανέρχεται σιγά σιγά...