21/10/2010

Βυθίζομαι...

Ήξερε πως είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο φινάλε. Για να κάνει αυτό που η καρδιά του λαχταρούσε. Φόρτωσε στο mp3 player το αγαπημένο του τραγούδι και πήγε στην άδεια από κόσμο γέφυρα. Ανέβηκε στο περβάζι κι ένιωσε πιο κοντά στον γεμάτο αστέρια ουρανό και στο ποτάμι που κυλούσε ορμητικό. Πάτησε το play, έκλεισε τα μάτια και με την τελευταία νότα βούτηξε στο κενό και λυτρώθηκε για πάντα...

...my heart breaks...

ten spiders crawl
on my walls
i guess that's all
it's just an ordinary day

i don't know when
we'll meet again
i guess it'll be
in an ordinary place

chorus:
if my heart breaks
will you pick it up
and put in a plastic box
if my heart fails
will you set it straight
and will you be there if i call
i still got you on speed dial

so beautiful
the lines you draw
and the lines that makes up
your ordinary face

through the day
and into the night
through this life
in an ordinary way

ρίπ

Παραδομένος από καιρό στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού μου
με μια τελευταία μάχη για φως,
χαμένη κι αυτή,
ξυπνάω από τη νάρκωση μου
για να αντικρίσω τη λέξη "ελπίδα" χαραγμένη πάνω στο μάρμαρο.

Ξανά εκεί

Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα γόνατα της και αφέθηκε στη μουσική που άκουγε από τ' ακουστικά. Μεμιάς ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε από τριγύρω. Έμεινε μόνο η εικόνα της σχεδόν γυμνής πλάτης της (το κορδόνι του μαγιό... μια γαλάζια γραμμή...) να κρύβει ένα μέρος από το δάσος και τον ουρανό, και ο ήχος της θάλασσας. Χάθηκε μες στις σκέψεις της. Χάθηκε μες στις σκέψεις μου.

Δε θέλω ευτυχισμένους στο ταξίδι μου

Θέλω να κλάψω μαζί σου
ένα πρωινό σε μιαν άγνωστη χώρα
κοιτώντας σε να φεύγεις
με μια μικρή βαλίτσα στο ένα χέρι
κι ένα κυκλάμινο στο άλλο,
ποτισμένο από τα δάκρυα σου.

Θέλω να βγάλω μια κραυγή
τόσο δυνατή
ώστε να γκρεμιστούν όσα φτιάξαμε μαζί
και να ζήσω χωρίς το βάρος
των αναμνήσεων σου.

Δυστυχώς υπήρξες
και το να σε ξεπεράσω μοιάζει άθλος.

Κοίτα τον ήλιο...

-Την είδες κι εσύ ρε; Την είδες;
-Ποια;
-Την είδες κι εσύ ή μόνο εγώ;
-Ποια;
-Τη γοργόνα που μας χαιρετούσε.
-Ναι. Νομίζω πως την είδα.
-Είχε τα μάτια της.
-Της...;
-Τα μάτια της Ελένης.
-Ερωτευμένε...
-Χαχαχαχα, την είδες και εσύ ρε; Την είδες; Είχε τα μάτια της...