Η τρομπέτα του Armstrong ειδικά στο φινάλε κελαηδάει:
Οι μουσικοί του Cocker γαμάνε και δέρνουνε, όχι ότι ο Cocker πάει πίσω:
Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός ο Doug Duffey, αλλά το λέει πολύ ωραία το κομμάτι μόνος με το πιάνο του:
Κλασσική μαύρη μπάντα. Όνειρο ζωής να βρεθώ σ' ένα τέτοιο μαγαζί: