Δε θέλω ευτυχισμένους στο ταξίδι μου

Θέλω να κλάψω μαζί σου
ένα πρωινό σε μιαν άγνωστη χώρα
κοιτώντας σε να φεύγεις
με μια μικρή βαλίτσα στο ένα χέρι
κι ένα κυκλάμινο στο άλλο,
ποτισμένο από τα δάκρυα σου.

Θέλω να βγάλω μια κραυγή
τόσο δυνατή
ώστε να γκρεμιστούν όσα φτιάξαμε μαζί
και να ζήσω χωρίς το βάρος
των αναμνήσεων σου.

Δυστυχώς υπήρξες
και το να σε ξεπεράσω μοιάζει άθλος.

Κοίτα τον ήλιο...

-Την είδες κι εσύ ρε; Την είδες;
-Ποια;
-Την είδες κι εσύ ή μόνο εγώ;
-Ποια;
-Τη γοργόνα που μας χαιρετούσε.
-Ναι. Νομίζω πως την είδα.
-Είχε τα μάτια της.
-Της...;
-Τα μάτια της Ελένης.
-Ερωτευμένε...
-Χαχαχαχα, την είδες και εσύ ρε; Την είδες; Είχε τα μάτια της...

"Έχω ποθήσει μακριά να φύγω" - Ντύλαν Τόμας

"Έχω ποθήσει μακριά να φύγω
απ' το σύρσιμο του ξεδεμένου ψέματος
και απ' του παλιού τρόμου τη διαρκή κραυγή
μεγαλώνοντας πιο τρομερός καθώς η μέρα
φεύγει πάνω απ' το λόφο στο θαλάσσιο βυθό.
Έχω ποθήσει μακριά να φύγω
απ' την επανάληψη των χαιρετισμών,
γιατί υπάρχουν στον αέρα τα φαντάσματα
και στοιχειωμένοι ήχοι στο χαρτί
και οι κεραυνοί των κλήσεων και των σημειώσεων.

Έχω ποθήσει μακριά να φύγω, όμως φοβάμαι,
λίγη ζωή ακόμη αξόδευτη μήπως εκτιναχθεί
απ' το παλιό ψέμα που καίγεται το πάτωμα
και στον αέρα σπάζοντας μισότυφλο μ' αφήσει.
Ούτε απ΄της νύχτας τον αρχαίο πανικό,
το χώρισμα καπέλου απ΄τα μαλλιά,
τα χείλη κολλημένα στ' ακουστικό
θα έπεφτα απ΄ του θανάτου το φτερό.
Απ' αυτά δεν θα νοιαζόμουν να πεθάνω,
μισά συμβάσεις και ψέματα τ' άλλα μισά."

Μου φαίνεται βουνό...

Θεέ μου...

Αν ήμουν εκεί, στο τελευταίο τρίλεπτο που η κατάσταση ξεφεύγει δεν θα ήμουν καλά. Δεν θα ήμουν καθόλου καλά...

Wake up...

Οι Stateless είναι λατρεία. Από το Leeds με ένα cd εδώ και λίγα χρόνια που εμφανίστηκαν, αλλά αρκεί. Χμμμ... Στην πραγματικότητα δεν έχω να γράψω κάτι σχετικό με αυτούς. Δηλαδή εντάξει έχω, αλλά δεν έχω ανάγκη τώρα να γράψω για κάτι τέτοιο. Οκ, είναι από το Leeds, έχουν βγάλει ένα cd που γαμάει, έχω καμιά διετία που περιμένω να βγάλουν το δεύτερο, η εκτέλεση αυτή του bloodstream είναι ηδονική και εύκολα με οδηγεί στην παράνοια, αυτά. Ένιωσα όμως ότι κάτι άλλο θα ήθελα να γράψω. Κάτι από "ανάλαφρο..." μεριά και γιατί όχι και κάτι από "we sit..." πλευρά σιγά σιγά. Συγνώμη για όποιον τα διαβάζει αυτά και δεν καταλαβαίνει τι εννοώ. Με τα ανάλαφρα και τα we sit. Ήθελα απλώς να πω σε όποιους έχουν ξεμείνει από εκείνες τις (χρυσές :Ρ) εποχές να με παρακολουθούν ακόμα, πως ίσως, επαναλαμβάνω και τονίζω το ΙΣΩΣ, ο hopkins να επανέρχεται σιγά σιγά...

Natural disaster

Μετά από ένα σερί καταστάσεων στις οποίες έχεις φάει τα μούτρα σου, υπάρχει ο φόβος πως ο,τι κι αν κάνεις το σερί αυτό θα συνεχιστεί. Νιώθω "νεκρός", "κενός", αλλά το χειρότερο είναι ότι φοβάμαι να μπω στη διαδικασία να νιώσω κάτι, οτιδήποτε. Το μυαλό μου προσπαθεί αυτόματα να απορρίψει τα συναισθήματα που μπορεί να με οδηγήσουν στο να "καταστραφώ" ακόμα πιο πολύ. Στο να πονέσω ακόμη μία φορά. Τα συναισθήματα, που τα γαμημένα λειτουργούν αυθόρμητα και ανεξάρτητα, προσπαθούν να με οδηγήσουν προς μια κατεύθυνση που το μυαλό και η λογική αποφεύγει. Η αντανακλαστική μου αντίδραση στο να νιώσω, είναι το να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δε συμβαίνει αυτό, προσπαθώντας να αποφύγω άλλη μία "natural disaster"...